logo

Kızamık şekeri yahut iki İsmail’den biri


İsmail Kılıçarslan
i.kilicarslan@gmail.com

Eskiden kolay ölünürdü. Zatürreden, tifodan, “iskorpitten”, sıtmadan, veremden…

Arabada Bektaşi deyişleri dinleyerek yolculuk ettiğimiz dostumla ben, kolayca ölünen zamanlarda büyümüş son çocuklardık. İstanbul iftarını etmiş, teravihten çıkmış, sahura doğru akıyordu ağır ağır. İki dostun, tam da olması gerektiği gibi, dertleşerek ilerlediği güzel bir İstanbul gecesiydi.

O yokuşa geldik. Dostum dedi ki “Fukara mahallemizde araba namına hiçbir şey olmadığı için annem beni sırtında 3 saat taşıyarak getirmişti hastaneye. İşte şurada, yokuşun tam ortasında ‘yoruldum yavrum, az bir soluklanayım’ dediydi. Soluklana soluklana büyüttü bizi annelerimiz.”
Zaten bildiğim, zaten yaşadığım pek çok öyküden biriydi anlattığı. Yine de, “belki henüz anlatmak istedikleri vardır” diye düşünerek sordum. “Kaç yaşındaydın abi?”

Biraz düşündü. Zihnini yokladı: “6,5 yaşındaydım. İsmail öleli 6 ay olmuştu.”

Aramıza bir ölü kardeş girivermişti usulca. Susmakla, anlatması için bir ara soru daha sormak arasındaki sarkaca tutundum bir süre. “İsmail neden öldü abi?” diye sordum sonra.

“Kızamıktan” dedi, “eskiden kızamıktan insan ölürdü. İlaç milaç yok ki. Kızamık şekeri alırsın aktardan. Onu kaynatır içirirsin. Hepsi oydu.”

Hepsi oydu. En azından “bazılarımız” için hepsi oydu.

1971 doğumluydu dostum. Yani o altı yaşındayken öldüyse İsmail, senelerden 1977 idi. Bana “ölür bu” dedikleri sene yani.

Annem beni kucağına alıp köye gitmiş o yaz. Tarlada tabanda babasına yardımı dokunacak. Ayçiçeğinin, buğdayın, nohutun harmanı olacak.

Sabahtan kalkılıp tarlaya gidilirmiş. Annem beni sırtına sıkıca sarar, öğlene kadar sırtında gezdirir, öğlen karnımı doyurup bir gölgeliğe yatırırmış.

Gölgelik dememe bakmayın. Ankara’nın bozkırında ağacı kim bulmuş da biz kaybedelim? Varsa ufarak bir kaysı, vişne falan onun altına… Yoksa yere üç çubuk çatıp üzerine bürgü koyup ilkel bir cibinlik yaparak.

Kızamık olmuşum ben o yaz. Dostumun İsmail’i gibi… “Ölür bu” demişler.

Bunu bir kez söylemiştim. Yine söyleyeyim: Eskiden kolay ölünürdü.

Ateşim düşmemiş, lekeler artmış. “Ölür bu” demişler tekrar.

Size bu “ölür bu” kalıbını nasıl anlatsam bilmem ki? Anadolu köylüsü, ahırdaki danasına, ağıldaki kuzusuna, kümesteki tavuğuna söylediği kayıtsızlıkla söyler bu cümleyi: “Ölür bu.” 60 yıl komşuluk ettiği dostuna, kırk yıl kocalık ettiği karısına, onu büyüten babasına, kundaktaki torununa bakıp verir hükmü: “Ölür bu.”

Annem sımsıkı sarılmış bana. “Ölecekse Ankara’da ölsün benim bebem” diyerek düşmüş yola.

Sami Ulus Hastanesi’ne götürmüşler beni. “Ölecek mi?” diye sorarak teslim etmişler doktora.

Ölmemişim.

Niye ölmediğimi anlamam içinse 42 sene geçmesi gerekmiş aradan. Gücü her şeye yeten Yüce Rabbimiz o yaz “iki İsmail’den biri kalsın” demiş bence; “biri kalsın ki o yokuştan geçerken kardeşini hatırlayan o kulum İsmaillerin geride kalanına bakıp ‘şükür, adı İsmail olan bir kardeşim daha var işte’ desin.”

Eskiden kolay ölünürdü. Zatürreden, tifodan, “iskorpitten”, sıtmadan, veremden… Eskiden dost kolay bulunurdu. Kardeş bulmaksa hep zordu. “Kardeşlikle hayatta kalmak” ise en zoruydu.

O yokuştan öylece inerken, o yaz biri ölen, biri ölmeyen iki İsmail’den biri olarak dostuma dönüp mahcubiyetle “kabul edersen ben kalmışım geride abi” dediğim de doğrudur böylece.

(YENİ ŞAFAK)

Etiketler:
Share
258 Kez Görüntülendi.

Yorum yapabilmek için Giriş yapın.

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Demek ki…

    25 Haziran 2019 YAZARLAR

    Doğrusu bu kadar beklemiyordum. Bir kağıda herkes fikrini yazsın, saklayalım, bakalım kim doğru tahmin edecek deseler 51’e 49 civarında bir şey yazardım. Hadi olsun 52’ye 48. Birer puan bağımsızlar ve diğer partiler için düş, 51’e 47. Fark, benim tahmin ettiğimden çok fazla çıktı. Şu saat itibarıyla (20:00 civarı) 54’e 45. Demek ki benim ulaştığım göstergeler gerçekliği eksik yansıtıyor. Demek ki kamuoyu araştırma şirketleri -spekülatörleri, merdivenaltı anketçileri, siparişe uygun anket üreten sahtekarları hariç tutuyorum- bu işleri b...
  • 31 Mart’ın en doğru hikayesini seçmen yazdı

    25 Haziran 2019 YAZARLAR

    Son birkaç yılda AK Parti’nin kendi ilkelerinden uzaklaştığını, reformist kimliğini kaybettiğini yazarak hiçbir hesabın ve beklentinin içinde olmadan uyarılarda bulunmaya çalışıyoruz. Bu süre içinde özellikle görevli troller tarafından linç kampanyalarına tabi tutulduk, AK Parti’ye ihanetle suçlandık. Oysa yaptığımız sadece, geçmişte bu ülkede özgürlük mücadelesi vermiş, Türkiye’nin sorunlarının çözümünün ancak hukukun üstünlüğünün sağlandığı demokratik hukuk devletiyle mümkün olabileceğine inanmış ve bu konuda ciddi mesafeler almış AK Parti ik...
  • Sandığın isyanı

    25 Haziran 2019 YAZARLAR

    23 Haziran’da kurulan sandık siyasal tarihin unutulmaz kilometre taşlarından birisidir. Sadece İstanbul seçimi değildir. Ekrem İmamoğlu açık farklı bir zaferle birlikte, belediye başkanlığından fazlasını kazanmıştır. Sonuçtan bağımsız olarak demokrasinin kazandığını kabul etmek lazımdır. AK Parti ise İstanbul belediye başkanlığını 31 Mart gecesi seçim verilerinin kesildiği anda kaybetmişti. Nitekim sabaha karşı seçim sonuçları bunu gösterdi. Tartışmalı, yanlış ve kesinlikle adil olmayan bir kararla seçimin iptal edildiği 6 Mayıs’ta da 23 Haz...
  • Basiretsizliğin ve ferasetsizliğin bedeli

    25 Haziran 2019 YAZARLAR

    Ekrem İmamoğlu üç aşağı beş yukarı 31 Mart'taki kadar oyla kazansaydı, 'Gasp edilen hakkını geri aldı, adalet tecelli etti' denip geçilebilirdi; ama dünkü seçimin neticesinde bundan fazlası var: Adaletin tecellisi + maşeri vicdanı yaralayan eylem ve söylemlerin ağır faturası. 31 Mart'ta AK Parti'li Binali Yıldırım'a oy vermiş olan pek çok seçmen de bu sefer CHP'li İmamoğlu'ndan yana oy kullanarak faturanın şişmesine katkıda bulundu. Cumhurbaşkanı ve AK Parti Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın İmamoğlu ve CHP'ye karşı varını yoğunu orta...